Að búa undir regnboganum
Endur fyrir löngu, var ung stúlka sem hét Dorothy Gale. Hún bjó á sveitabæ í Kansas með frænku sinni og frænda og litlum hundi sem hét Toto. Frænka hennar og frændi voru mjög góð og harðdugleg, og þar sem hún átti ekki marga vini á sínum aldri, þá átti hún margar góðar stundir með vinnufólkinu á bænum og leit á þau sem hluta af fjölskyldu sinni. Þetta var einfalt en gott líf, og hún gat ekki ímyndað sér að lífið gæti verði öðruvísi. En hún var samt ekki ánægð. Henni fannst að hún væir að missa af einhverju, kannski að búa á sveitabæ væru einfaldlega ekki hennar hlutskipti. Það væri annar heimur einhverstaðar þarna úti, hún vissi ekki hvar. Hvort það væri rétt hjá eða hvort það væri langt, langt í burtu einhverstaðar undir regnboganum, en það væri örugglega betri, bjartari heimur. Heimur þar sem allir hennar draumar væru bara að bíða eftir að rætast, aðeins ef hún kæmist þangað. En hún vissi ekki hvernig hún gæti komist þangað. Hún hafði skóla og uppskeru sem hún þurfti að hafa áhyggjur af, svo hún reyndi ekki einu sinni að leita.
En einn daginn fékk Dorothy neista af hvatningu. Til að bjarga besta vini sínum, litla hundinum Toto frá illkvittna nágranna sínum, þá ákvað hún að fara og freista gæfunnar í hinum stóra heimi að leita örlaga sinna. Hún útbjó nesti í körfu og tók hundinn sinn Toto og lagði af stað. En hin raunverulegi heimur var stærri og skelfilegri staður en hann hafði litið út frá þægilega lífinu á sveitabænum. En vinur okkar hún Dorothy var ákveðinn í að halda áfram, það er að segja, alveg þangað til hindrun varð á vegi hennar.
Hljómar þetta ekki kunnuglega? Mörg okkar lifa ágægtlega þægilegu lífi, en samt finnst okkur að það vanti eitthvað. Við reynum að hugsa ekki um það, sökkvum okkur í vinnu, en þessi hugsun um eitthvað annað verður sífellt fyrirferðar meiri í huga okkar. Gæti verið að þetta eitthvað væru hin fullkomnu örlög að kalla í okkur? Gæti það verið dagdraumarnir okkar væru að biðja um tækifæri til að verða raunverulegir?
Hversu oft setjumst við niður og spyrjum okkur sjálf hvort við séum raunverulega hamingjusöm eða hvort það sem við séum að gera núna sé það sem við viljum fá út úr lífinu? Í hinum vestræna heimi, eru flest okkar sem búa við þægindi, hafa það þokkalegt eða allavega of upptekinn til að gera eitthvað í því ef svo er ekki. Ef við búum við líf sem er fullt af vandræðum og erfiðleikum, þá sættum við okkur oft við það, hugsum að lífið er bara svona, endalaust basl.
Ég held að það sé nokkuð rétt að segja að enginn hafi allt sem hann eða hún vill fá út úr lífinu – það er alltaf eitthvað meira til að upplifa. En spurningin er, hvað gerum við í því að nálgst það sem við viljum? Flestir vilja leita eftir draumum sínum eins og Dorothy. Af draumunum sínum um lífið sem sem þeir eru að missa af? Þeir jafnvel gera tilraun til að þess að upplifa draumana sína, en flestar tilraunir virðast vera óskipulagðar og óskilgreindar. Og um leið og þeir koma að fyrirstöðu eða hitta einhvern neikvæðan sem dregur úr þeim kjarkinn, snúa flestir aftur til síns fyrra lífs, kannski og kannski ekki þægilegt líf, en örugglega ekki fullnægjandi líf.
Þegar Dorothy hljóp niður götu lífsins, í blindni að reyna að finna drauma sína, hitti hún svikarhrapp sem plataði hana til að snúa við til síns fyrra lífs eins fljótt og hún gæti.
Ég er viss um að þú munir afganginn af sögunni. Hluti af draumnum hennar raunverulega rættist, og hún endaði í töfraheimunum undir regnboganum. En eins og mörg okkar sem af rælni veltum fyrir okkur dagdraumum um hvað við viljum fá út úr lífinu, þá uppgötvaði hún að hún fékk það sem hana raunverulega langaði ekki í. Ef hún hefði notað smá tíma í að hugleiða hvað það væri sem hana raunverulega langaði í, þá hefði hún líklega uppgötvað að land drauma hennar var í raun fyrir handan næsta regnboga, en í staðinn þá fór hún lengra og lengra niður vitlausa gula múrsteins veginn, og hver óheppnin á eftir annarri elti hana.
Margir halda að skilaboðin á bak við „Galdrakarlinn í Oz“ séu að hamingja komi með því að vera ánægður með það sem maður hafi. Ekki að rugga bátnum eða að sækjast eftir einhverju öðru, vegna þess að þeir hlutir muni undantekningarlaust verða að engu eða verða hörmulegir ef svo ólíklega vildi til að þú myndir einhvern veginn ná þeim. En það er sorglegur misskilningur. Hin raunverulegu skilaboð á bak við „Galdrakarlinn í Oz“ koma ekki í bláenda myndarinnar, þegar Dorothy er kominn til baka til fjölskyldu sinnar og vina og ákveður að „það er enginn staður eins og heima.“ Hin sönnu skilaboð koma nokkrum mínútum áður, þegar góða seiðkonan hlær silkimjúkum hlátri og segir Dorothy að það væri algjörlega á hennar valdi allan tímann það sem henni langaði til! Og auðvitað, það er algjörlega á valdi hvers okkar framkvæma það sem hjarta okkar þráir, gera það að veruleika. Allt sem við þurfum að er nýta hæfileika okkar og getu með því að hafa trú á sjálfum okkur. Dórótea komst ekki heim vegna þess að hún smellti saman einhverjum töfraskóm; hún komst heim aftur vegna þess að hún trúði því að hún gæti það.
Krafturinn að komast aftur heim er ekki eini krafturinn sem Dorothy upplifði í gegnum myndina „Galdrakarlinn í Oz.“ Í enda myndarinnar, uppgötvaði Dorothy að hún gæti alveg hafa verið hamingjusöm, með því að búa á bóndabænum með frænku sinni og frænda. Við gætum alveg trúað að hún hefði getað verð hamingjusöm allan tíman í Oz, upplifa þetta nýja spennandi land með öllum sérstöku nýju vinunum sínum. Dorothy hélt alltaf áfram, vonaði að finna hamingjuna á endanum á þessu ímyndaða ferðalagi. En hamingjan kemur ekki í endann á einhverju ferðalagi. Hamingjan er ferðalag.
Það er það sama með hlutskipti. Þú munt ekki finna gæfu þína með því að yfirgefa allt sem þú þekkir og vafra um stefnulaust. Það er ekki eitthvað samanþjappað andartak, falið einhverstaðar í framtíðinni eða í fjarlægu landi. Gæfa þín byrjar á þeim tíma sem þú tekur ákvrörðun um að leggja af stað og vinna í áttina að henni. Örlög/gæfa þín er lífstíllinn þinn. Ef þú trúir því að þú munir ekki rekast á þau fyrr en einhvern dag einhvern tímann síðar, þá mun sá dagur líklega aldrei renna upp. Eitt er alveg öruggt, þú munt ekki bara snögglega vakna upp eftir að hafa ákveðið hvað það er sem þig langar til gera og uppgötva að þú hafir náð því. En þú vilt ekki heldur trúa því að lífið þitt byrji ekki fyrr en þú hafi náð því sem þig langar í. Lífið þitt byrjaði fyrir löngu síðan, og tíminn til að byrja að lifa því til fulls er einmitt núna.
Svo ekki gera sömu mistök og Dorothy gerði. Fyrst með því að vera föst í kringumstæðum sem henni leið ekki vel í og síðar, eftir einstaka óheppni, misskilja hvað hamingja er og að það séu hennar nýja hlutskipti í lífinu. Þar sem hún lá í rúminu sínu á bænum í Kansas, ákvað hún, þar sem hún var allt í einu ánægð með að búa á bænum, þá ætlaði hún aldrei að fara eitthvað aftur. Að upplifa hamingju í lífinu er eins andstætt og að setja allt á bið þangað til einhver tímann í ótiltekinni framtíðinni að einhverjir atburðir ýta okkur af stað til að gera breytingar. Ferð Dorothy til Oz, hjálpaði henni til að sjá þessar breytingar. En það að vera hamingjusamur er ekki afsökun í að gefast upp á að hafa áhrif á hlutskipti sín. Það er hlutskipti þitt að vera hamingjusamur, en það er líka hlutskipti þitt að lifa lífinu sem þú raunverulega vilt lifa. Hamingja þín mun flæða þegar þú leggur af stað til að framkvæma það sem færir þér þau hlutskipti sem þú vilt fá í lífinu.
Það er mögulegt að vera hamingjusamur, jafnvel mjög hamingjusamur, með allt það sem við höfum í dag. En spurning sem ágætt er að velta fyrir sér, hefur þú örugglega allt það sem því vilt í lífinu. Fólki finnst ágætt að hlusta á sögur af öðrum, sem hafa uppgötva hluti sem það vill í sínu lífi. Sögur eins og þessa, finna sér afsökun að leggja ekki af stað í mögulega hættu ævintýraför og bara sitja heima við, gera sömu gömlu hlutina og vona að eitthvað gott muni birtast einn daginn. En það er ekki gáfulegt að halda áfram að gera sömu gömlu hlutina og hafa sömu gömlu trúna og halda að einhvern daginn, munir þú fá einhverjar aðrar niðurstöður.
Það er mikilvægt að muna að upphafs punkturinn í að upplifa sín fullkomnu hlutskipti, er að vera heiðarlegur við sjálfan sig og ákveða hvað það er sem þú raunverulega vilt í lífinu. Þegar þú veist hvað það er sem þú raunverulegar vilt, hvaða hlutskipti þú vilt í lífunu. Þegar þú leggur raunverulega af stað til að skapa þær aðstæður þá fyrst byrja hlutirnir að falla saman eins og töfrar.