Stóri draumurinn rætist

Við viljum öll að stóru draumarnir okkar rætist. Þorvaldur Þórsson Hátindahöfðingi, segir okkur hér frá í skemmtilegu viðtali hvernig hann lét drauminn sinn rætast um að klifra 100 hæstu tinda landsins á rúmum 10 mánuðum, eitthvað sem flestir töldu ógerlegt.

Hugmyndin um að gera þetta kom fram í villibráðaveislu í janúar 2006. Upprunalega hugmyndin var að klifra 50 hæstu fjöll Íslands í tilefni þess að ég varð 50 ára á árinu. Ég fór að vinna lista yfir 50 hæstu fjöll landsins og miðaði hæðina í byrjun við 1400 metra. Eftir 6 mánaða rannsóknarvinnu þar sem ég fór í gegnum alls konar kort og bækur fann ég  rúmlega 90 toppa á Íslandi sem voru hærri en 1400 metrar. Tímaritið Útivera sýndi þessari hugmynd minni mikinn áhuga og í samráði við ritstjóra þess Jón Gauta Jónsson var ákveðið að breyta þessu í að klifra á 100 hæstu toppa landsins. Þetta voru toppar frá 1394m upp í 2111m og var um 60% af þeim á eða utan í jöklum. Í september 2006 sá ég að þetta verkefni var það stórt að það væri nauðsynlegt að skipuleggja sig mjög vandlega ef þetta ætti að takast á einu ári. Ég tók mig til og gerði skipulag af hverri einustu ferð; hvar byrjað væri, hvaða toppa ég mundi klifra á í hverri ferð og hvenær á árinu best væri að gera þetta. Ég tók þá ákvörðun að ég mundi eingöngu nota bíla á merktum slóðum þannig að ég gæti ekki keyrt á milli staða á jöklum landsins og gengið á toppana úr bíl. Mér fannst það einum of ódýr lausn. Ég setti allar þessar upplýsingar inn í tölvu og reiknaði út heildarvegalengd sem ég kæmi til með að þurfa að ganga, keyra og hækkun sem ég þyrfti að taka á árinu.

                                                            Áætlaðar tölur           Rauntölur

Heildar vegalengd gengin:           1.400km                    1.396km

Heildar keyrsla:                          16.000 km                 20.500km(flaug 4 sinnum)

Heildar hækkun:                                     40km                         65km

Til að átta sig betur á þessum tölum,  þá gekk ég 1.396 km sem er tæplega hringvegurinn.  Hækkaði mig um 65 km sem er rúmlega 8 sinnum Everest, eða að fara 90 sinnum á Esjuna (Þverfellshorn). Þetta voru samtals 39 ferðir á rúmlega 160 toppa.

Ég gerði mér strax grein fyrir því að ég var ekki með allar þær upplýsingar sem nauðsynlegar voru til að vita hvar allir toppar voru nákvæmlega því þær upplýsingar voru ekki tiltækar. Ég þurfti þess vegna að fara um svæðin sem ég fór á og láta GPS tæki taka nákvæman feril af öllum gönguferðum og fara á fleiri toppa til að ganga úr skugga um að ég væri ekki að skilja neitt útundan. Ég held að ég hafi fundið eina 10-15 toppa sem ekki voru á upprunalega listanum. Upprunalegi listinn var einnig með toppa sem ég henti út vegna þess að þeir uppfylltu ekki þeim skilyrðum sem ég setti til þess að toppur gæti kallast sjálfstæður toppur. Samkvæmt alþjóðlegri skilgreiningu er toppur kallaður toppur ef hann stendur um 150 fet eða tæplega 50 metra upp úr umhverfi sínu. Það fóru einir 11 toppar út af listanum sem ég hélt að væru sjálfstæðir toppar áður en ég byrjaði. Ég er með alla toppana af upprunalega listanum og dagsetningar hvenær þeir voru klifraðir inni á vefsíðu: http://www.hatindahofdinginn.is

Í leit minni af 100 hæstu fjöllum Íslands klifraði ég á rétt tæplega 170 toppa og er ég með GPS hnit á þeim öllum ásamt mældri hæð og dagsetningu hvenær þeir voru klifraðir. Ég hélt utan um alla GPS ferla úr bíl í bíl af hverri einustu ferð en þær urðu um 40 talsins. Fyrsta ferðin var farin 1. janúar og sú síðasta 13. október. Varðandi hæð allra fjallana þá eru þær inni á ofangreindri vefsíðu. Það er marktækara að taka mælda hæð sem GPS tækið safnar saman.

Ég gekk samtals í rúmlega 550 klukkustundir á árinu og var 59 mismunandi daga á árinu á göngu.

Þetta verkefni var mikið meira krefjandi heldur en ég gerði mér í hugalund og hefur bókstaflega tekið allan minn frítíma á árinu og því síðasta (undirbúningur). Árið 2007 var einn samfeldur rússíbani þar sem ég var aldrei alveg viss um hvort þetta mundi takast eða hvort ég mundi ganga of nærri skrokkinum.

Fjölskylda mín hefur staðið mjög staðfastlega á bakvið mig í þessu og hefði ég ekki geta gert þetta án hennar stuðnings. Ég var í rúmlega fullri vinnu allt árið og má segja að allar helgar og allt sumarfríið hafi farið í þetta. Ég var alltaf að hugsa um veðrið og veðurspá til að athuga hvort veðurspá væri hagstæð og hvert best væri að fara. Þegar mesta álagið var á mér í maí til ágúst var skrokkurinn alveg á þolmörkum. Kálfar, hásinar og læri voru bólgin og var mjög oft veruleg tæpt á því hvort ég gæti haldið áfram eða ekki. Það má segja að ég hafi gengið á bólgueyðandi lyfjum á tímabili.

Ég vissi að ég þurfi á að halda að fá einhverja til að ganga með mér og það var alveg ótrúlegt að allt í einu var ég kominn í samband við fólk, sumt sem ég hafði ekkert þekkt áður. Það var tilbúið til þess að koma með mér og veitti mér alveg ómetanlegan stuðning og vil ég hér nota tækifærið og þakka þeim öllum kærlega fyrir.

Já ég var einstaklega heppinn með félaga til að fara með mér á fjöll, en í rúmlega 10 ferðum þurfti ég að fara einn vegna þess að ég fékk ekki neina með mér akkúrat þegar ég vildi fara.

Ég fékk engan fjárhagslegan stuðning í þessu verkefni enda var ekki farið af stað til að græða peninga. Ég hugsaði mikið um það hvort ég ætti að nota þetta tækifæri til að safna peningum fyrir eitthvert gott málefni en ég taldi þetta verkefni standa svo tæpt að ég þorði því ekki. Einnig hefði farið of mikill tími í slíkt. Ég auglýsti verkefnið ekki mikið í byrjun ársins af sömu ástæðu. Það má segja að ég hafi byrjað þetta upp á von og óvon en ákvað alltaf að reyna að berjast til þrautar og reyna að klára næstu ferð eins fljótt og vel og ég gat án þess að hugsa um allt verkefnið í einu.

Þetta var svona eins og að borða fíl með því að einbeita sér af því að tyggja einn bita í einu.

Þær ferðir sem stóðu upp úr á árinu voru erfiðu og hættulegu ferðirnar sem ég varð að fara einn í. Ég hreinlega var ekkert viss um að geta lokið þeim þegar ég fór af stað því í þessi skipti var ég að ferðast einn á jöklum á stöðum sem ég hafði aldrei komið á og talsvert var af hættulegum sprungum.

Dæmi um þetta eru:
Esjufjöll og Mávabyggðir: Þarna fór ég 135 km. á tveimur og hálfum sólarhring og fór á eina 12 toppa og gekk samtals í 46 klukkustundir.

Þarna var mikið af hættulegum sprungusvæðum sem ég þurfti að ferðast í gegnum og hefði gjarnan vilja vera með félaga til að gera ferðina auðveldari. Ég var þarna á skíðum sem gerði ferðina aðeins hættuminni.

Mýrdalsjökull: Þarna var ég einn á ferð og fór á eina 7 toppa og lagði af baki 70 km á 17 klukkustundum og var heppin að komast í gegnum mjög slæmt sprungusvæði syðst á jöklinum í kringum Hábungu.

Kverkfell austur af Eyjabakkajökli austast á Vatnajökli: Var einnig einn á ferð og lenti í aftaka veðri (farið í sept.) og þurfti að láta fyrirberast í kofa undir Geldingafelli. Daginn eftir var lítið skárra veður en ég varð að fara af stað og lenti í gríðarlegu vatnsveðri og þurfti að vaða krapaelg stundum upp fyrir hné. Þarna lenti ég í mjög slæmum aðstæðum þar sem mikið var af nýföllnum snjó. Þetta gerði það af verkum að sprungur á jöklinum voru margar hverjar huldar nýsnævi. Ég féll tvisvar í minnihátta sprungur en á leiðinni ofan af hæsta toppnum (Kverkfelli) var ég nærri komin ofan í stóra sprungu sem skyndilega opnaðist fyrir neðan fætur mínar. Það var heppni að ég var með göngustafi með mér og hálf hékk ég á öðrum stafnum þegar sprungan opnaðist. Ég notaði stafina svo mikið til að pikka og athuga snjóinn fyrir framan mig í ferðinni að ég sleit báðar ólarnar á nýlegum göngustöfum sem ég var með.

Ég fór einnig með 4 öðrum félögum mínum í 5 daga göngutúr um vestanverðan Vatnajökul til að komast á alla toppa þar. Við lögðum að baki 155 km göngu dragandi á eftir okkur þunga sleða.

Þetta eru svona örfá dæmi um hvernig árið var. Það voru einnig fjölmargar ferðir sem voru svo ánægjulegar maður var staddur í frábæru veðri í ótrúlegar stórbrotinni náttúru Íslands og sé ég það svo sannarlega í öðru ljósi. Það flaug oft í gengum huga minn á þeim stundum að ég væri einstaklega heppin að fá að upplifa slíkar stundir. Þetta eru í raun forréttindi að fá að njóta þessara góðu stunda en samt forréttindi sem maður verður að hafa fyrir og sækja.

Ég gerði mér fljótt á árinu grein fyrir að ekkert mátti klikka ég YRÐI að nota hvert einasta tækifæri sem gæfi til að fara á fjöll. Ef ég fengi engan með mér yrði ég bara að fara einn þrátt fyrir að það væri alls ekki ráðlegt.

Það furðulega var að ég fékk hvorki hálsbólgu né kvef og fékk aldrei hita allan tíman meðan ég var að ganga. Helgina eftir síðasta fjallið fékk ég hálsbólgu. Kannski er samspil á milli hugar og líkama, ég veit það ekki. Framhaldið hjá mér er að vinna úr öllum þessum upplýsingum sem ég hef og jafnvel skrifa bók um þetta.  Ég hef opnað vefsíðuna www.hatindahofdinginn.is og þar mun ég birta þessar upplýsingar auk þess sem þar verða ráð og hagnýtar upplýsingar, auk fjölda mynda sem ég tók í þessum ferðum. Ég er líka byrjaður með fyrirlestra, þar sem ég fer í gegnum hvernig ég setti mér markmið, safnaði nauðsynlegum upplýsingum, varðaði leiðina og stóð uppi sem sigurvegari, hafði upplifað stóra drauminn minn. Þessir fyrirlestrar eru mismunandi byggðir upp, henta bæði fyrir fyrirtæki sem vilja vera með hvatningu fyrir starfsmenn og líka fyrirlestrar um fjallaferðir og undirbúning.

Varðandi næsta verkefni(þetta er þriðja stórverkefnið sem ég framkvæmi) er best að hafa sem fæstar yfirlýsingar. Ég hef ekki hugmynd um hvað það verður en ég er viss um að hugmyndin fæðist þegar hún er tilbúin. Verður þetta toppað??? Það er kannski ekki mitt að segja en ég get bara sagt þeim sem ætlar að reyna, það að búast við öllu og njótt velgengni í því sem þú tekur þér fyrir hendur.

Um Þorvald:
Nafn: Þorvaldur Víðir Þórsson 50 ára

Maki: Ástdísi Sveinsdóttur
Börn: Þór Þorvaldsson og Sigrún Stefanía Þorvaldsdóttur.
Hundur: Svenni
Menntun: Bs gráða í Eðlisfræði og Tölvufræði og Ms gráða í Eðlisfræði
Starf: Tölvufræðingur hjá Vistor hf.
Áhugamál: Held fjallgöngur ;-)

Þorvaldur er fæddur og uppalinn á Sauðárkróki og var að eigin sögn sérlega erfiður og óstýrilátur krakki. "Það hreinlega héldu mér engin bönd. Ég var alltaf rokinn upp á næsta fjall eða hól. Nú á dögum hefði ég sennilega verið flokkaður ofvirkur og settur á ritalín eins og gert er við fjöruga krakka í dag. Ég var í staðinn sendur í sveit og látinn vinna erfiðisvinnu." Þegar Þorvaldur var fimmtán ára fengu fjöllin að víkja fyrir brennandi áhuga hans á frjálsíþróttum og ári síðar keppti hann í fimm mismunandi greinum á Meistaramóti Íslands og náði á verðlaunapall í þeim öllum. Síðan lá leiðin til Reykjavíkur í menntaskóla og þarnæst í Háskóla Íslands en samhliða námi æfði Þorvaldur stíft.

Það var þó ekki fyrr en Þorvaldur fór í framhaldsnám til Kaliforníu að allt small saman. "Þegar ég var kominn út í frábærar aðstæður og gott veður lét árangurinn ekki á sér standa. Á námsárunum í Bandaríkjunum sló ég talsvert mörg íslandsmet og standa sum þeirra enn í dag rúmlega 22 árum seinna". Slæm meiðsli gerðu það síðan að verkum að Þorvaldur varð að leggja íþróttaskóna á hilluna en þá var bara að taka aftur fram gönguskóna.

Þorvaldur var öflugur liðsmaður í Hjálparsveit skáta Reykjavík og var í mörg ár í undanfarasveit. Hann hefur verið félagi og stjórnarmaður Íslenska Alpaklúbbnum.

Í mörg ár hefur Þorvaldur verið leiðsögumaður á Hvannadalshnjúk og líka farið nokkrar ferðir erlendis í fjallaklifur.